Co raz częściej przy planowaniu ogrzewania wspomina się o ekologii. Z uwagi na to, że systemy ekologiczne pracują na znacząco zimniejszych parametrach, wymienniki energii cieplnej powinny zabrać znaczne płaszczyzny. Najpopularniejszym systemem jest podgrzewane umiejscowione w podłodze. Składa się z układu przewodów na wodę z tworzywa PE ułożonych pod parkietem lub w betonowej zaprawie. Niemalże nie powoduje ruchów pyłu, wobec powyższego jest korzystne dla witalności. W porównaniu do grzejnikowego ogrzewania gwarantuje 15% oszczędności energii. Nietuzinkowym rozwiązaniem jest ogrzewanie powierzchniowe zamontowane w ścianie. Ma analogiczne zalety co podłogowe, ale rozróżnia je inny rozłożenie ciepła w lokum. Jednakże nie jest ona tak korzystna jak w rozwiązaniu umieszczonym w podłodze. Najbardziej tolerowanym modelem dla człowieka jest albowiem rozwiązanie największe ciepło przy stopach, chłodniej przy główce. Wobec powyższego w ocieplaniu umiejscowionym w podłodze krytyczna temperatura podłogi nie powinna mieć 29 stopni. A w ściennym 35-45 stopni. Wobec powyższego ocieplanie montowane w ścianie pozwala na osiągnięcie nawet 160W/m2, a montowane w podłodze 80-100W/m2. W schemacie umieszczonym w ścianie istotnym elementem jest właściwie ocieplone mury. Prawdopodobne jest, że większość energii zostanie absorbowana przez nie zaizolowane mury. To wyjście doskonale sprawdzi się w pokojach dziennych, pokojach do spania, miejscach do pracy czy pomieszczeniach gdzie przebywają dzieci. Plusem układu mocowanego w ścianie jest zapobieganie powstawaniu pleśni, nie dochodzi także do zawirowań kurzu. Bezspornym minusem mogą stanowić kłopoty z zagospodarowaniem płaszczyzn ścian. Należy bowiem uważać by nie uszkodzić przewodu spirali.
materiały – techmologia – zastosowania
